Eigenlijk is het gebruik van het woord aquarel een beetje misleidend,
want Ben heeft een eigenaardige techniek ontwikkeld, waarbij hij zijn
penseel(tjes) vaak toch nog als een pennetje vast houdt.
     Eigenlijk is hij onthand bij het grote gebaar, dat hem even vreemd is als de krachtige lijn. Voor het ontdekken van zijn vermogen tot stileren, wat hij heus wel heeft, moet je dan ook een loep gebruiken. Zijn kracht ligt in het volhouden en zijn geloof dat oefening kunst baart.
     Sinds het fiasco met de Chinese kleurinkten, prachtig en nog watervast ook, maar ó, zo weinig lichtecht, gebruikt hij nog slechts de allerbeste kwaliteit waterverf en zuurvrij papier. Bij zijn kleuretsen schaamt hij zich er zelfs niet voor gruwelijk giftige cadmiumpigmenten te gebruiken! Het is vreselijk, maar waar!
Naast de aquarellen die in de galerij te vinden zijn verwijst Ben nog naar exemplaren die te vinden zijn bij de bouwkundige ontwerpen en de bouwplaten. Ooit was hij zwaar onder de indruk van de aquarelkunst van vroegere architecten, stomverbaasd ook dat dat gewoon een onderdeel van hun vakopleiding betrof.
   Met een klein beetje succes / navolging heeft hij geprobeerd enige waardering voor die kunst te wekken onder zijn studiegenoten. Niet bij iedereen viel het in goede aarde dat hij met perspectieven en maquettes de geplande werkelijkheid zo
natuurgetrouw mogelijk wilde weergeven. Zulke naiviteit werd nogal stuitend gevonden! Nog meer vreugde ervoer Ben toen zijn grote idool Peter Vos ook nog met waterverf wist uit te pakken! Hij had al flink gestudeerd op diens penvoering, maar toen hij zag wat die meester kon toveren met kwast en pen ging er een nieuwe wereld open.
   Het vermengen van technieken was sinds die ontdekking zelfs heel fatsoenlijk geworden. Voor degenen die de meester niet kennen voegt Ben hier enige taferelen uit "Een hondeleven" toe.


galerij
Peter Vos
Schep-
pings-
verhaal