terug


1                                            kuchje
28 april 2018

Lieve luitjes,

dit is geen gemakkelijk nieuws om te vertellen, liever had ik een feestelijke aanbieding. Enfin, de feiten spreken voor zich op sombere toon, al schijn ik nog niet alles te horen.
         Ik voelde me al een maand lang futloos en niet goed, vanwege een beklemde borst. Harrie indachtig vreesde ik voor mijn rikketik, want qua rook carrière mocht ook ik er wezen, al was ik dan halfslachtig gestopt op eigen kracht. Nauwe bloedvaten erbij... tel uit je winst. De huisarts ondervroeg me en verwees me naar een cardioloog in Zoetermeer, die in elk geval in een week tijd zou kunnen testen. In Delft was er een wachtlijst van 2 maanden, dus ik wilde al naar Zoetermeer fietsen toen Lony bedacht dat ze mee wilde en mij erheen reed. Humorloze specialist deed zijn werk en bekeek de pomp in mij. Belangstelling voor mijn bloed had ie niet.
      Nou, die test bleek in orde, dus mijn huisarts moest op zoek naar een andere verklaring. In Delft kon ik een bloedtest en thoraxscan laten maken. De radioloog kon die thoraxfoto vergelijken met een exemplaar uit 2010, toen ik vanwege COPD onderzocht werd. Wel, het zat me niet lekker dat ik na de foto toch nog anderhalf uur moest wachten, alvorens ik naar huis mocht voor een nieuwe afspraak met mijn huisarts die middag. Vreemd!
         Afspraken maak je 's ochtends bij de assistente, dus dat probeerde ik maar. Afgesproken werd dat de huisarts mij terug zou bellen als er iets aan onderzoeksresultaten binnen was. Ik lag in mijn volkstuintje, op een gebogen ladder met kussens om met een pincet ongerechtigheden tussen de vetplantjes weg te nemen toen de dame belde. Mevrouw Stolker zat achter me aan, wilde me toch nog zien die middag, want buiten die thoraxfoto zou ze dan ook de bloedtestuitslag binnen hebben. Bleek dat mijn bloed verried dat ik een flinke ontsteking moest hebben, waarop het kanon van antibioticum ingezet zou worden.
     Ik kon nog twee uur door rommelen in de tuin en
                                                   kuchje                                            2
vatte moed. Per slot van rekening had ik hier vriendjes onder de dieren. Vorige week nog was er een brutale koolmees, die me na kennismaking van achteren besprong en langs mijn rug omhoog wipte om een van mijn resterende hoofdharen uit te pikken, voor de bouw van een prachtig nest. Dat had hij of zij driemaal geflikt! Nu hipte er een jonge merel wel verdacht dicht om mij heen! Ik kreeg weer een beetje een idee over hoe Franciscus zich ooit gevoeld moest hebben, toen hij preekte voor de dieren. Dacht niet onmiddellijk dat die vogels in mij recyclebaar materiaal zagen.
         Tja, de huisarts had een mooi recept voor mij uitgeschreven en een afspraak met longarts van Rossem gemaakt, voor over twee dagen. Ik ging ervan uit dat die antibiotica fluks een einde aan mijn deels verklaarde symptomen zouden maken en dan zou ik weer het heertje zijn, het nodige werk verzetten wat die laatste weken ondoenlijk bleek. Wel vreemd, zo'n longontsteking zonder koorts! De arts vroeg nog heb je die gemeten? Ik antwoordde dat ik geen koorts gevoeld had. Ze wilde natuurlijk weten en mat prompt 36,8 °C! Ha!
         Gekker was dat ik de volgende dag, na twee van de twintig pillen plots wel koorts kreeg, die maar langzaam verdween. De verwachte sprong voorwaarts bleef uit, leek wel een sprong achterwaarts. Dokter van Rossem wees me op de toch wel verontrustende afwijking op de thoraxfoto t.o.v. die van acht jaar terug. Ik moest rekening houden met het ergste, maar eerst moest er natuurlijk nader onderzoek volgen... PET-scan en meten van longcapaciteit. Voor die PET-scan moet ik radioactief gemaakt worden en van Rossem wil niet de hele dag handen schudden met lichtgevende patiënten, moet ook om zijn eigen gezondheid denken. Ik kon zijn humor wel waarderen, maar merkte ook dat hij bang was dat ik hem niet serieus nam, want dat was hij. Nu zie ik hem komende donderdagmiddag en Lony wil er dan ook weer bij zijn. Woensdag eerst de scan.
          Broeder ezel (mijn lichaam) laat mij in de steek, is ziek. Wat ik nu meemaak is wel even anders dan griep of zo. Niets is nog betrouwbaar, maar ik onderga alles zo blijmoedig mogelijk, nog altijd onbevreesd. Ik vind dat ik jullie dit moet laten weten, al vrees ik overspannen

verder